Sendrom

ailemle güzel bir yemek yedim. beraber vakit geçirip kendimi sokaklara atmayı planlıyorum. eh ankara sokakları olmadan bu gece olur mu?

düşündüm de ankarayı çok seviyorum. tunalıda yürümeyi seviyorum, dubonnet drink house a girince hasan’ın hoş geldin ulaş abi demesini seviyorum. kokoreç üstadı ismail’in benim tarzımda iri kıyım kokoreçi hazırlarken bir parçayı eliyle ağzıma uzatmasını seviyorum. taksiye binince adres vermeden eve gidiyoruz demeyi seviyorum. 11.600 tutan taksi parası için 12 değil 11 ytl alınmasını seviyorum.

cemin arayıp kanka çıkıyor musun demesini ve sokaklarda “bir zamanlar halim vaktim yerindeydi” şarkısını söylemeyi seviyorum. marketin sesimden tanıyıp adres almadan siparişimi getirmesini, starbucks’ın ben söylemeden caramel macchiato ya ekstra krema koymasını seviyorum.

insanların nezaketini, barlarda çerez ve mısırın ücretsiz olmasını, aspavada sınırsız soslu patatesleri seviyorum.

tunalıda aşkı yaşamayı seviyorum, her kaldırımdaki ayak izlerimi, bilkentteki günlerimi.. her şeyi..

2008′in son yazısında kopamadığım Ankara’yı yazdım. Şimdi get the fuck out 2008.

Not: itiraf ediyorum, tv deki haberlerin ve anne, babamın kahkahalı talebinin üzerine ilk defa kırmızı boxerımı giydim   yakıştı da hani