Sendrom

İnsan bazen sinirli oluyor, ben çok fazla olmam ama bazen ben de oluyorum işte. Eh doğal olarak insanım. Hoş bazıları beni çelikten zannetse de öle değilim. Gayet de etten kemikten yapılmış biriyim.

Bazen yoruluyor insan, neden? Her şeyden,  evet her şeyden yoruluyor. Bazen siktirolup gidesi geliyor insanın.  Ama gitmek sorunları çözmez, eğer kendini de yanında götürüyorsan hiç bişeyi çözmez işte.

Sorunlar senden kaynaklanmasa da çözmez. Ama bazen insan yeter demek istiyor. Haşa isyan etmek olmaz, üzülmek bile isyandır bazen, sana taktir edilmiş olana karşı çıkmak da isyandır ama.. Bazen insan yeter diyor.

Ya da şunu diyor, ne istiyorsunuz benden? Tamam dünyanın en boktan insanı da olabilirim, -ki değilim- ama kimseye zarar vermiyorum. Lan ne yapıyorum be, sıradan normal biriyim işte. Derdiniz ne benle? Ne oğlum derdiniz.

Sikko sikko şeyler yaşamak zorundamıyım lan ben? Ben “action” dan kaçtıkça bir yerde gelip beni buluyor “action”. Bana ne oğlum yaşayın gidin, beni neden uyuz ediyorsunuz? Aha adım gibi eminim ki bunu da birileri üstüne alınıp yine hede hödö yapcak.

Habire hiç yapmadığım şeylerin sıkıntısını mı çekicem lan ben? Ya nolur bi siktirin gidin lan, bana ve çevreme zarar verip sıkıntı yaşatmayım. İlla gırtlağına mı basmam lazım. İlla anlayacağınız dilden mi konuşmam lazım?

Aaaa küfür ediyorum dimi, aa ulaş küfretmez, ulaş üzülmez, ulaş bilmemne yapmaz, yorulmaz 24 saat çalışır, herkesi mutlu eder. Bok eder.

Kendi halinde işini yapar, iyi de yapar, yardım eder, iyi de eder ha, ama hep yapmadığı, etmediği, şeylerden dolayı sıkıntı yaşar. Hayattaki tek sorunlarım dağınık birisi olmak, ve yardımsever olmak.

Ben de yoruldum biliyor musun? Hakan Türkçapan bende  “hero sendromu” olduğunu söylemişti. Yani kahraman gibi her şeyi çözmek istediğim fazla yardım edip değer verdiğim ve kendimden çok başkalarını düşündüğüm.

Son sözüm yine kibarca lütfen. Kabalaşmayacağım şimdilik ama az kaldı.

Not: Bunlar sana değil.